Mijn eerste dromedaris rit en ontmoeting met de Touarq,s is zo,n 30 jaar geleden. Eigenlijk wilde ik lopen door de sahara, maar iedereen zei nee maak een tocht met de dromedaris, voor geen goud wilde ik zeggen dat ik doodsbang was voor dat brullende beest, en het leek me geen pretje om achter op die bult te zitten. Enkele ogenblikken later waren we op weg, D. liep voorop met het leidsel van de dromedaris in zijn hand, ik keek bedenkelijk naar de hoogte, waar ik straks op plaats zou nemen. Het is gebruikelijk dat je het eerste uur loopt, een gewoonte waar ik reuze blij mee was. Voor geen geld ter wereld was ik temidden van geoefende rijders en enkele toeristen voor het eerst in mijn leven op een dromedaris geklauterd.
Ik haalde ruimer adem toen we alleen waren, en door het rulle zand naar de hoge duinen sjouwden.
Ik ging naast mijn gids lopen, die zeer zwijgzaam was. Zijn taak was begonnen, hij moest me veilig door deze zee van zand leiden. Onverwacht bleef hij staan, en klakte op eigenaardige wijze met zijn tong en rukte aan het leidsel, een gevlochten koord van kameelhaar.
De dromedaris klaagde. Lang heb ik gezocht om een uitdrukking te vinden, die de roep van dit dier weergeeft. Het is een ontevreden klagen, een protest, dat in een sloebergeluid over gaat. Volgens D. was dit een mooi beest, licht bruin van kleur, maar liever had ik op een witte Mehari gereden, ik kon toen niet vermoeden hoe snel die wens in vervulling zou gaan.
De dromedaris knielde en ik begreep, dat het nu ging gebeuren,,,het enige dier waar ik ooit eens als klein kind opgezeten had was een ploegpaard.
Klim er maar op,” met behulp van D. kwam ik tenslotte in het zadel terecht. De dromedaris klaagde heviger. Het zat niet ongemakkelijk, de gids wees me hoe ik m,n voeten op de gebogen nek van het dier moest plaatsen. Licht over elkaar gekruist, stond de linkervoet in de welving van de slanke hals, de rechter lag los tegen de schouder. Steeds duwen met de voet. Toe maar, dat komt straks wel. Stevig het zadel vast houden aan het voorste stuk, zegt D. Ja,ja, mooi praten heeft hij,,
Een nieuw geklik met de tong en de mehari rees omhoog. Dit was al een ongewone sensatie. Eerst had ik het gevoel dat ik achterover zou tuimelen, dan werd ik weer naar voren geslingerd, zodat ik bijna op de nek van het schokkende beest stond, vervolgens duwde de derde beweging mij onelegant naar achter en het resultaat was, dat ik juist zat zoals ik zitten moest, bovenop een staande dromedaris, enige meters van de grond. D. reikte mij het koord en keek of alles in orde was. Duwen met de voet binti (meisje) . Ik waagde een poging en waarachtig het ging. De cakewalk zette zich in beweging, dat was het eerste waar ik aan moest denken,,ik reed op een dromedaris en….laat ik eerlijk blijven, ik klemde me angstig vast aan de zadelrand, durfde niet op zij te kijken of naar beneden. D grinnikte opgetogen. la besse ?( gaat het?). Hij had goed lachen, ik had al mijn aandacht nodig om geen tuimeling te maken, want juist toen draaide de cakewalk zijn kop om met geopende bek naar zijn achterste te gaan, waar een paar vliegen hem lastig vielen, zodat ik dwars kwam te zitten en D. snel zijn kop recht trok. Daar gingen we dan, zo nu en dan waagde ik het even op zij te kijken, of de bult los te laten.
Van het ene waagstuk naar het andere, ik wilde toch ook nog wat zien onder weg. Het liep al tegen de avond, de zonsondergang in de duinen,,,wat had ik daar naar uitgekeken, prachtige kleuren, dat moet je gezien hebben want beschrijven of schilderen kun je zoiets niet, de stilte het slapen onder de sterren. dat zou ik nu allemachtig prachtig noemen. Hé D. zie je dat licht daar,, ook hij kon het zien daar gaan we heen, ik denk dat het een touareg kamp is, daar gaan we overnachten zegt D.
Op honderd meter van het kamp hield D halt, hij kende de toeareg etiquette. Een drietal mannen kwamen naar ons toe, hun blauwe kleren opwaaiend in de wind, hun litham strak gespannen over hun neus en mond. Toen pas liet D de dromedaris knielen, en met de grootste inspanning sprong ik op de grond. Mijn voeten waren gezwollen, ik beet op mijn tanden om me goed te houden en tegenover de toeareg geen gek figuur te slaan. Zij reikte mij statig de hand, en of ik het goed vond om bij hun de nacht door te brengen. Ik deed niets liever, D vertelde dat ik deze dag meer dan 7 uur op de dromedaris gezeten had. Dit was teveel en de toeareg beduiden me op het tapijt te gaan liggen, dankbaar maakte ik gebruik van hun begrip en gastvrijheid. Na een uurtje rust een douche met een tinnen kommetje achter een duin, een glas geitenmelk was ik weer opgeknapt en ging in de rij van toeareg zitten rond het kampvuur. Praten met hun ging niet maar D speelde voor tolk, ook al had ik moeite om hem te verstaan, maar met veel gebarentaal lukte het aardig. Van alles boden ze me aan, ik kon alles krijgen, zelfs een geitje dat onmiddellijk geslacht en gebraden werd. Zelf hadden ze al gegeten en D nam ook niet veel, wat een uithoudingsvermogen had die man. Een groep kinderen kwam om ons heen staan ze hadden er veel plezier in om te zien hoe een Europese at. Het hoofd van de groep vroeg of ik zin had om de thee met hun te gebruiken, daarna zouden ze dansen uitvoeren en zingen. Wilde ik liever gaan slapen, dan kon ik dat gerust doen. Slapen??? Ik dacht er niet aan, deze prachtkans, liet ik niet voorbij gaan.
We gingen naar de hoofdtent die gemaakt was van gelooide schapenleer aan de voorzijde waren ze geheel open. De vrouwen die sliepen of hielden zich stil, met de slapende kinderen in hun armen.
De thee werd hetzelfde klaar gemaakt als bij de arabieren, en drie keer uitgedeeld, langzaam verdween hun statigheid en maakte plaats voor vrolijkheid, om het geringste lachte ze luid. Toen ik mijn knijplamp voor de dag haalde en de werking toonde klonken er hoge kreten van bewondering, iedereen wilde het ding in de hand hebben en er op knijpen, ze konden maar niet begrijpen dat zo,n ding licht geeft. Zoiets hadden ze nog nooit gezien, ze beschouwden het als een speelgoedje en schaterde van het lachen, tja wat hadden deze kerels wel gezien van de moderne wereld????
Ik beloofde er enkele op te sturen, D riep me over het vuur toe, Toeareg très content avec toi Maria. toen haalde een van hen een voorwerp los wat tussen de vele andere dingen op zijn borst hing en reikte mij het aan, het was een prachtig in veel kleuren bewerkte ketting, ik gaf het na het bewonderd te hebben terug, hij weigerde, cadeau, toi.
Plotseling begon een van hun te zingen. Het was een eigenaardige melodie, die bij elk couplet uitliep op een zoemtoon. Daarna keek de zanger me vragend aan, en D zei nu jij zingen, een liedje uit jou land. Wat maakte het uit wat ik zong ze verstonden het toch niet, dus ik ving aan met, brandend zand in een verloren land,,,,,,ze dansten en klapten mee, ook de vrouwen en kinderen kwamen er om heen staan en vielen in met heel hoge en lage keel geluiden, het was het meest vreemdsoortig concert dat ik ooit gehoord had. Ze brachten een soort gekwaak voort, dat aan een vijver op een zomernacht doet denken. Het dansen was ruw en wild, de kinderen sprongen op de dansvloer terwijl het orkest een woeste begeleiding gromde, en de vrouwen gil geluiden uitbrachten waarvan ik dacht, die kunnen daarna niet meer praten, het was een woeste dans die thuis hoorde in deze omgeving. Laat die nacht gingen we slapen met onze kleren aan. De volgende dag werden we vroeg wakker door de honden die om de omheining renden waar honderden geitjes stonden. De vrouwen waren al bezig met het eten, voor ons was al een grote kom melk gebracht, en D had thee gezet die hij aan hun aanbood. D zei hun dat ik graag eens op zo,n grote Mehari wou zitten, gelijk werd er ons een aangeboden, voor een half pond thee en suiker, kreeg ik een echte Mehari te leen, waar ik mijn reis verder op kon doen en D niet meer moest lopen, we konden hem terug geven in Douz waar de week erop het sahara festival zou beginnen en hun daar naar toe onderweg waren. Zo gezegd zo gedaan, een prachtige jonge Mehari, het zadel (raghla) was bekleed met zacht groen leer met rood afgezet een lust voor het oog, de smalle voorsteun in kruisvorm met zwart leer leek me zeer handig, wat niet zo was, later heb ik mijn Mehari geruild met D want hij wilde niet luisteren naar mij hij was wild en ik geen goede ruiter D had hem snel rustig.
Het berijden van zo,n dier is een hele kunst je zit 2 keer hoger dan op een dromedaris, best beangstigend. Maar mijn wens was in vervulling gegaan, de Toeareg ontmoeten en op een echte grote Mehari rijden. geweldig dit had ik voor geen geld willen missen. Hartelijk hebben we afscheid genomen van onze nieuwe vrienden, iedereen deed ons uitgeleide, toen ik me omdraaide, zag ik hun weer voor hun tent zitten, waar zouden ze over praten??? Over hun ontmoeting met die blanke vrouw???? Zoals het voor mij een hele belevenis was, denk ik dat het voor hun ook zo was.
